Litereet – mei 2019

Welk boek lees jij nu?

Ik lees nu deze boeken:

Wees onzichtbaar, Murat Isik, winnaar Libris Literatuur Prijs 2018. Het is een mooi en ontroerend verhaal, ik zal het litereten. Grand Hotel Europa, van Ilja Pfeiffer ligt ook op mijn leesstapel en ik ervaar het als een magnifiek boek, dat ik niet snel (maar wel stukje bij beetje) lees.

Verder ben ik o.a. ook erg benieuwd naar: De goede zoon, van Rob van Essen, Vallen is als vliegen, van Manon Uphoff en De hemel verslinden, van Paolo Giordano.

Litereet – mei 2019

Poëzieworkshop met basisscholieren

Voor de gelegenheid was ik afgelopen vrijdag even ‘juf An Tonia’, want ik mocht een gastles geven in groep 8 van een basisschool. De ontvangst was allerhartelijkst en er werd enthousiast gewerkt door de kinderen tijdens mijn workshop poëzie. De scholieren zijn anderhalf uur energiek bezig geweest met het schrijven van gedichten en met allerlei andere leuke fictie-opdrachten.

Ze schreven onder andere kwatrijnen over hun tijd op de basisschool. Ook maakten we samen een absurd sprookje. In juni mag ik nog een keer komen op dezelfde school, maar dan in groep 5 (kinderen van zeven tot en met tien jaar). Omdat ik al meer dan twintig jaar gewend ben aan leerlingen tussen de twaalf en de achttien (pubers en adolescenten) vind ik het best even spannend en ik hoop maar, dat het me gaat lukken om ook deze groep te inspireren tot het schrijven van poëzie.

Liefs, An.

Litereet – mei 2019

Moederdag 2019

Vandaag is het Moederdag en omdat iedereen (ooit) een moeder heeft (gehad) raakt het een ieder van ons op wat voor manier dan ook. Vandaag trakteer ik jullie op een verhaal, dat mijn broer ooit droomde. Hij heeft een geheugen als een olifant en kan zich vaak zoveel specifieke situaties en details herinneren uit ons verleden, dat ik hem beschouw als de externe harde schijf van onze familie. Vandaag kun je het verhaal Tijdreiziger lezen, ook terug te vinden in het ABC van verzen en verhalen, ter ere van onze moeder (25 maart 1948 – 7 februari 2013).

Er was eens een tijdreiziger.

Vannacht was Daan op bezoek bij onze ouders, Ties en Wanda, toen die nog jong waren. Daan vertelde het me, toen ik hem onderweg naar huis tegenkwam.

Onze moeder is een aantal jaren geleden gestorven, maar toch zag hij haar ranke gestalte zitten op de bank, naast onze pa. Haar donkere lange haren waren nonchalant opgestoken en de rook van een sigaret omlijstte haar elegante verschijning.

Daan zag ook zichzelf, als anderhalf-jarige. Hij zat tevreden te spelen in een hoek van de kamer. Zijn vader had een volle baard. Hij zag eruit als een hipster. De kamer was retro, maar dan levensecht vorige eeuw. Ze waren in het huis van Opa en Oma, maar die zag hij niet. Waren die er niet, vroeg ik. Nee, blijkbaar niet, antwoordde Daan droogjes.

Mag ik jullie iets vragen, misschien klinkt het gek, had mijn broer gevraagd. Mijn vader keek hem vragend aan. In welk jaar zijn we nu? Ties keek op de kalender. Wanda antwoordde. Het is 1973 en dit weekend vieren we Oud & Nieuw.

Daan staarde naar de oranje stickers op een kastje, ze vertoonden nog geen spoor van slijtage en tegelijkertijd waren ze uit de tijd. Zijn blik gleed langs het patroon van het behang. Hij zag de gespikkelde jaren vijftig lampen, de asbak met draaiknop, het geknoopte vloerkleed en het scheepje met de naam van Oma. Hij herkende alles nog. Alles rook ook nog precies hetzelfde.

onze mama
jaren 1970

Kennen jullie mij nog? Ties en Wanda keken hem verbaasd aan. Hoezo, wie ben je dan? Daan wees naar de spelende dreumes in de hoek. Ik ben hem. Ik ben nu vijfenveertig jaar ouder. Jullie zijn ècht jong, zeg…

Herkenden ze jou dan niet, vroeg ik aan Daan, toen hij me dit merkwaardige voorval vertelde. Nee, pa en ma herkenden me nietGek hè… Ik heb nog wel mijn digitale fototoestel laten zien. Ik zag allerlei dingen, die er allang niet meer zijn. Ik heb nog wat gefilmd ook.

Daan stopte een usb in mijn handen. Kijk er thuis maar eens op je gemak naar, glimlachte hij. Hij knipperde even tegen de zon in en de wind deed wat herfstbladeren opwaaien. Het was een aangenaam warme najaarsdag. Dank je wel, zei ik en gaf mijn broer een zoen op zijn wang. Hij zwaaide nog even, daarna vervolgde hij zijn weg weer. Ik was intens blij!

Thuis ging ik meteen achter de pc, plugde de usb in en mijn hart roffelde nerveus en verwachtingsvol, toen ik Wanda haar sigaretje zag roken. Ze draaide zich om, deed een pluk haar achter haar oor, keek me indringend aan met haar bruine ogen, vanuit het scherm van de computer en sprak: Zo, dat is lang geleden, zeg.

Fijne Moederdag iedereen, waar je ook bent!

Liefs, An.

Litereet – mei 2019

Liefde, geboorte en dood markeren de belangrijkste momenten in onze mensenlevens. Toen ik moeder werd, veranderde er iets essentieels in mij en toen ik mijn moeder verloor gebeurde dat eveneens. Uit liefde doen mensen soms onbegrijpelijke dingen, zoals twee keer trouwen met dezelfde persoon… wie doet nu zoiets en waarom eigenlijk?

Op de dag, toen ik de eerste keer trouwde, had ik er geen idee van hoe lastig het precies zou kunnen worden om me netjes aan al mijn beloftes te houden (die ik met de beste intenties heb uitgesproken). Ik dacht nog, dat ‘getrouwd zijn’ een naamwoordelijk gezegde vormde, in de zin van: Zij zijn getrouwd – maar dat werkt natuurlijk helemaal niet zo!

Na een scheiding in 2012 en een hoop andere leerzame gebeurtenissen besloten we onze relatie een tweede kans te geven. In de zin ‘Zij zijn getrouwd’ is het getrouwd zijn immer een werkwoordelijk gezegde (onthoud dat goed en doe er je voordeel mee).

Waarom? Alleen je best doen, dat is niet genoeg, samen je best willen blijven doen is dat vaak wel. Vragen over liefde, geboorte en dood zijn meestal niet te beantwoorden in één kleur.  

Liefs, An.

Litereet – april 2019

“Logica brengt je van A naar B, maar verbeelding brengt je overal”

28 Blauwe Violen, Godijn Publishing, 20 april 2019
An Tonia Teksten
Verhaal: Oostenwind
Gedicht: Lied van Licht

Wat leuk dat je een bezoekje brengt aan Litereet! Alvast hartelijk welkom op mijn website. Mijn naam is An Tonia en ik heb Litereet gemaakt voor iedereen die houdt van fictie. Wat Litereet betreft: deze naam heeft helemaal niets met mijn achterste te maken, die gaat niemand iets aan.

Dit neologisme is ontleend aan het woord ‘raten’, waarderen. Ik ben een liefhebber van het lezen en schrijven van literatuur en ik vind het leuk om Nederlandstalige werken te gaan raten op mijn website. Dit wil ik o.a. gaan doen met mijn leerlingen op de school, waar ik al meer dan twintig jaar werk (havo/vwo). Ik ben nieuwsgierig, wie daarvoor te porren is.

Ook wil ik op Litereet de aandacht vestigen op mijn eigen werk, zoals in 28 Blauwe Violen, dat op 20 april 2019 verscheen bij Godijn Publishing.

Ik geniet ervan, om met anderen te werken en samen een mooi product te maken, waarvan iedereen kan genieten. Zo noem ik hier ook een andere website waar ik samen met Willemien Roos Fotografie fotogedichten maak: http://www.pixelsandpoems.nl

Regelmatig zal ik Litereet aanvullen met nieuwe teksten. Ook is er een pagina Meet & Greet, voor gastcolumnisten, die iets kwijt willen over taal, literatuur of een gerelateerd onderwerp. Ontdek het zelf maar, met een beetje verbeelding maak je de allermooiste reizen door ons oneindige Literatuurland!

Met groet van An Tonia.

Fotografie: Happinez

Litereet – lancering!

Hartelijk welkom op de website van Litereet. Deze website is gemaakt door An Tonia en bedoeld voor iedereen die van fictie lezen en schrijven houdt, van Nederlandse literatuur, wereldliteratuur, van verzen en verhalen. Omdat ik docente Nederlands ben, zal ik vooral je aandacht vestigen op Nederlandstalige teksten. De naam Litereet is ontleend aan het woord ‘raten’: waarderen.

Veel plezier!

Met groet van An Tonia.