Litereet – juni 2019

Er zijn momenten waarop ik me ineens ‘oud’ voel. Meerdere generaties heb ik lastig gevallen met gepassioneerde spelling-, grammatica- en literatuurlessen en over een niet al te lange tijd kan ik mijn eigen kinderen tellen in de categorie ‘twintigers’. Daarom geef ik je vandaag iets bijzonders mee. Wees lief voor onze jeugd, want onze jeugd die heeft de toekomst. Het is een verhaal wat ik al eens eerder heb gedeeld, een verhaal uit de serie van Het Lyzee.

Er was eens een brutale jongen.

Herkent u mij echt niet meer, mevrouw? Een knappe man (met baard) keek me niet alleen onderzoekend, maar ook enigszins bedreigend aan, alsof  het van levensbelang zou zijn, dat ik hem zou herkennen. Vaag glimlachend stond ik achter de ontvangstbalie van de schoolreünie naast een collega van Het Lyzee en ik zag uit mijn rechterooghoek haar wenkbrauw even subtiel omhoog gaan. Zij zag blijkbaar ook zijn ongewone, beetje agressieve houding en zijn indringende blik. Ik trok alle lades van mijn geheugen met een rotvaart open… maar zonder direct resultaat. Mensen dromden voor onze ontvangsttafels en iedereen wilde het liefst tegelijk inchecken.

Komt u voor het totaalprogramma van Het Lyzee, meneer? Reünisten met totaalprogramma’s kregen hemelsblauwe polsbandjes en reünisten met een deelprogramma ontvingen een prachtig wit armbandje. De man keek me ronduit vernietigend aan, ik zag zijn kaarsrechte rug  in zijn lange, elegante jas door de rijen mensen gaan. Hij besloot zich kennelijk te laten ‘inchecken’ door een van de andere collega’s.  Ik zou op een later moment wel eens even kijken op de lijst wie die vent nu eigenlijk was.  Mijn collegaatje grijnsde, bijzonder, grinnikte ze. 

De zon scheen en de sfeer was geweldig. Er waren ontelbaar veel hartelijke ontmoetingen, leuke activiteiten en gesprekken op ons Lyzee en er klonk fantastische live muziek, er waren inspirerende gastcolleges en al snel was ik het aparte momentje van die ochtend vergeten. 

Toen ik ’s avonds in het donker vol adrenaline naar huis fietste, langs de boekhandel in het straatje richting het centrum zwiepte er onverwacht een lade helemaal achterin mijn geheugen toch nog open. Eindelijk! Ik wist het weer…Ik zag in de etalage een oud exemplaar liggen van  “Kruistocht in spijkerbroek” van Thea Beckman.  Ik hield even stil met mijn fiets, mijn hart ging enorm tekeer en het zweet brak me uit.  

Het was al zo lang geleden, maar nu wist ik gewoon, wie die kerel moest zijn. Ik had twee exemplaren van het bekende dikke jeugdboek van Beckman in mijn linkerhand en ik stond afwachtend in de deuropening van het klaslokaal. Het was verplicht leeswerk voor de tweede klas destijds… vele jaren terug. Hij zat dicht bij de deur. Wat kijkt u chagrijnig mevrouw, hoorde ik hem treiterig zeggen. Daarop volgde zijn hondsbrutale opmerking: u moet zeker ongesteld worden. De klas lachte en gilde oorverdovend. In een woedende impuls liet ik twee exemplaren van Kruistocht in Spijkerbroek keihard op het hoofd van de jongen terecht komen. Wàt zei jij daar? Auw!! Hij bracht zijn handen naar zijn hoofd. Stel je niet aan en gedraag je fatsoenlijk, bitste ik. Die les had ik geen last meer van hem en ook niet van de klas. Hij klaagde alleen af en toe over wat hoofdpijn.

Die bewuste dag werd ik vroeg in de avond gebeld door de vader van de jongen. Mevrouw, u moet weten, dat onze Thijs morgen niet op school komt, hij is ziek… hij heeft overgegeven en de huisarts heeft een lichte hersenschudding geconstateerd. Ik trok wit weg bij dit bericht! Waarschijnlijk witter nog dan de polsbandjes van de reünie. De vader ging op rustige toon verder. Mevrouw, ik heb begrepen, dat onze zoon nogal brutaal is geweest in de les… maar ik wil absoluut niet meer, dat u hem nog een keer op zijn hoofd slaat als hij zich misdraagt. Dat doe ik namelijk liever zelf.

Uiteraard heb ik uitgebreid en zeer terecht mijn excuses gemaakt aan Thijs en aan zijn ouders en ik was hen zeer dankbaar, dat er na dit incident geen gerechtelijke consequenties volgden. Het was zeer zeker niet mijn bedoeling geweest Thijs een hersenschudding te bezorgen. Ik stond bovendien versteld van mijn eigen brute kracht.

Ik fietste verder. Wat zou er van Thijs geworden zijn? Het Lyzee had hij ver achter zich gelaten. Hij was in elk geval een knappe man geworden. Vannacht droomde ik over Thijs. Hij was arts geworden en ik lag hulpeloos en bewegingsloos op de operatiekamer.

Herkent u mij echt niet meer, mevrouw? Een knappe dokter keek me onderzoekend, maar ook enigszins bedreigend aan, alsof het van levensbelang was, dat ik hem zou herkennen… en dat was het ook. Ik wilde het uitroepen: sorry, voor die rotklap op je hoofd, maar de spierverslappers hadden mij al verlamd. Ik zag het groene operatiepak van dokter Thijs, zijn ogen keken koud en hard. Hij hield een injectiespuit in zijn hand en hij droeg een hemelsblauw polsbandje, nog van de reünie zeker…

Zijn stem klonk weer net zo treiterig als toen, maar nu met een meer trefzekere, sadistische ondertoon: Zo mevrouwtje, zullen we fijn samen even terug tellen, van tien tot nul?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.