Litereet – september 2019

De laatste avond van augustus was bizar en bijzonder, ik moet jullie dit echt vertellen lieve lezers…

Zoals jullie misschien weten woon ik met mijn gezin in Zeeland. Gisteravond rond acht uur reden we terug naar de Zeeuwse hoofdstad, over de stormvloedkering… na een gezellige dag. Meneer T. zat achter het stuur en de avond viel zachtjes over de golven. De lucht bewoog in verschillende lagen grijs en windvlagen kondigden september aan.

Plotseling zagen we een man lopen over de kering. Hij sprong over de betonnen afzetting en meneer T. zag tot zijn ontzetting, hoe de man de autoweg overstak en op de rand ging staan. Hij keek in zijn achteruitkijkspiegel. “Nee!” riep mijn man, “hij springt!” Vrijwel direct keerde meneer T. onze auto, wat niet heel erg makkelijk is op die stormvloedkering. De man had zijn zwarte bromfiets geparkeerd bij een pijler, aan de kant van de weg.

Meneer T. belde 112 en vertelde, wat er was gebeurd. Via het kentekenplaatje was waarschijnlijk snel te achterhalen om welke man het zou gaan. We gingen er van uit, dat de man niet zomaar een stukje wilde gaan zwemmen daar, op die plek. We vreesden, dat hij in het water was gesprongen om een eind aan zijn leven te maken. Toen we naar beneden keken, zagen we de sterke stroming en de kolkende golven. Het maakte me misselijk en verdrietig. We zagen de man niet. We wachtten op de hulpdiensten. Twee vissers kwamen een kijkje nemen, ze reden op scooters. Ze keken naar de bromfiets en naar ons en het gaf me een naar gevoel, ik weet niet waarom. Er was alleen geluid van wind, zee en voorbij razende auto’s.

De politie en de ambulance arriveerden en alle professionals gingen direct aan het werk. Ze stelden vragen en meneer T. gaf aanwijzingen, waar de man precies gesprongen was. Ik voelde me zo rot. Een onbekend mens was blijkbaar zo radeloos en ongelukkig, dat hij niet meer naar huis wilde, maar liever de diepte in sprong? We konden verder niet veel betekenen voor de man en voor de politie, die heel vriendelijk was en na een tijdje mochten we weer verder.

Meneer T. reed rustig naar huis. We zwegen. Wat een bizarre situatie… Onze dochter zag in de verte een politieboot. Kijk, ze zijn al op het water! Plotseling zagen we de zon tussen de grijze lagen verschijnen. Ik maakte een foto (zie hierboven) en ik vond het echt verschrikkelijk, dat de man de zon niet meer zou kunnen zien. Het liet me niet los.

Toen we thuis waren ploften we op de bank, om even te hangen met een of ander muziekprogramma op televisie, om een beetje bij te komen. Mijn gedachten gingen ondanks alles alweer naar de volgende dag en naar de publicatie van de gastcolumn van Badia Et-Talabi van september in MEET & GREET hier op LITEREET…

Plotseling ging de telefoon van meneer T., het was de vriendelijke politieman! De man is door ons uit het water gehaald. Hij is nog wel erg in de war, maar hij leeft nog...

Het was toch niet zijn laatste zonsondergang. Soms krijgen we een tweede kans.

Liefs, An.

@antoniateksten op Instagram

11 gedachtes over “Litereet – september 2019

      1. myvisionthroughyoureyes

        Ja daar heb je gelijk in… Maar een verdrinkingsdood moet vreselijk zijn. In die zin, mooi dat hij dáárvan gered is. Ik hoop ook dat hij weer gelukkig wordt

        Liked by 1 persoon

  1. sies02

    Bizar, An Tonia, wat jullie meemaakten. Je weet nooit of iemand blij is gered te zijn. Maar niks doen doe je niet! Je gaat iemand in zo’n situatie niet vaarwel wuiven! Misschien is die man achteraf blij dat hij gered is. Misschien niet. Als het niet zo is hoop ik dat hij een humanere manier kan vinden om afscheid van het leven te nemen. De verdrinkingsdood lijkt me verschrikkelijk. We hebben altijd nog de NVVE en de CLW! Ik kan me voorstellen dat jij best even bij moet komen. Aan de andere kant jouw gewone leven gaat ook weer door! Het kan wel veel te denken geven. Overpeinzingen zullen er nu beslist wel zijn. Sterkte en liefs, Antonia.

    Liked by 1 persoon

  2. Dit verhaal heeft twee kanten. Of je goed gehandeld hebt? Jullie konden voor je gevoel niet anders. Vraag je af hoe jullie je gevoeld zouden hebben wanneer je niet gehandeld had.
    Of de meneer waarover je schrijft daar blij mee is? Misschien wel. Misschien niet. Daar krijg je hoogst waarschijnlijk geen antwoord op. Hopelijk realiseert hij zich ooit dat er mensen waren die zijn leven wel de moeite waard vonden
    Zoals je schrijft; een hele bijzondere avond waarover je nog niet uit gedacht bent.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.