Litereet – september 2019

Hallo Lezers,

Lees hieronder over het aanstaande debuut van Anna de Bruyckere, bij uitgeverij Cossee in Amsterdam.

Blue notes van Anna de Bruyckere

Er was eens

Er was eens een jonge vechter, die alive and kicking iemand probeerde te worden. Ze ontdekte verrast, dat ze al lang een heus iemand bleek te zijn. Niet zomaar iemand, maar een dichterprinses, aldus een Facebook-volger die haar die bijnaam gaf.

Zo gaat dit sprookje in mijn ogen.

Op een regenachtige, late septembermiddag parkeer ik haastig mijn fiets en ben ik ontzettend nieuwsgierig naar de afspraak die ik heb, met de talentvolle, sprankelende dertiger in De Vriendschap in Middelburg. Ik herinner me, dat Anna de Bruyckere een paar jaar aan boksen heeft gedaan en dat is ook hoe ik naar haar kijk, als een karaktervolle strijder. Ik heb haar een tijd niet gesproken en ze heeft groot nieuws. “Er komt iets moois aan,” lacht ze, als ik haar begroet en ik wil heel erg graag haar verhaal horen. Haar handdruk voelt stevig.

Anna in de ring

In Zeeland kennen we Anna de Bruyckere al langer. Ze schreef tientallen gedichten voor de Gemeente Middelburg, stond dit jaar met twee stukken op het Zeeuws Eenakterfestival en met een derde stuk in de Oostkerk, met teksten waar componist Christian Blaha de muziek voor zangtrio, pianotrio en spreekduo voor componeerde. Ze schreef vijfhonderd gedichten samen met haar schrijfvriendin Marie Meeusen onder het motto ‘elke dag één’, ze was actief als dichter in steden als Antwerpen en Amsterdam, tijdens evenementen zoals De nacht van de filosofie, en binnenkort weer op Spoken Word-avonden en Poetry Slams.

Brood op de plank

“Ik vind het ook superleuk om snelgedichten te maken tijdens speciale avonden, dan sluit ik op een ludieke manier de avond af voor een groep mensen,” vertelt Anna met een grijns op haar gezicht. Ik wéét, dat zij hier razendknap in is en ik zie hoe het plezier er vanaf spat. “Dus scholen, organisaties en instellingen kunnen je boeken voor een voordracht?” vraag ik ten overvloede. Dat kan prima, zo blijkt, er moet immers ook brood op de plank. Ze lacht geheimzinnig, als haar vroegere, tijdelijke werkzaamheden als postbode ter sprake komen. “Ja, dat heeft me zeker geïnspireerd, ik vertel er zo meer over…” 

Multitalent

Anna de Bruyckere is behalve Middelburgse stadsdichter ook schrijver en theatermaker, die is opgeleid als filosoof en econoom. Ook werkt ze als copywriter, conceptontwikkelaar en (workshop)docent.

“Oh ja. Ik zing ook, tegenwoordig. Ik vind zingen heerlijk!” 

Deze literaire en muzikale duizendpoot geeft workshops poëzie op diverse scholen in het Zeeuwse.

“Zo leuk, dan krijg ik allerlei reacties van die leerlingen, die zeggen dan bijvoorbeeld dat ze ineens zien wat er eigenlijk op papier staat… omdat ik het op een bepaalde manier voordraag. Gedichten écht goed lezen is een kunst apart hoor. En dan zien wat de leerlingen zelf op papier krijgen, heel gaaf,” zegt Anna. Ze krijgt zeker waarderende, enthousiaste reacties op haar voordrachtskunsten.

Muzikale taalexperimenten

Ik wil meer weten over haar muzikale experimenten, voordat we het gaan hebben over haar échte, grote nieuws. Er zit muziek in taal,” ratelt Anna, “verzen, liedjes, voordracht…alles beweegt in vergelijkbare stromen.”  Ze vertelt, dat ze graag werkt met een regisseur en met muzikanten. “Een goed gedicht vertelt zichzelf, maar ik hou ervan me te bewegen in taal.” Ik kan haar niet bijhouden, want deze jonge vrouw vertelt veel meer en diepgaander dan ik hier kan noteren in vijfhonderd woorden.

Dichterprinses Anna

Nu moét ik echt weten, wat het grote nieuws is, ik ontplof bijna van nieuwsgierigheid. “In het kort ging het ongeveer zo…” begon Anna. “Ik kwam per stom toeval in contact met uitgeverij Cossee, grappig genoeg op precies dezelfde dag dat een bevriende beeldend kunstenaar en boekhandelaar me over de uitgeverij vertelden en aanboden om me eens bij hen te introduceren als ik dat ooit wilde. Na die eerste ontmoeting zijn er ook nog eens wat gedichten van mij op mysterieuze wijze op het bureau beland van de uitgever in Amsterdam en van het één kwam het ander. Binnen een week kreeg ik de vraag van de uitgever, om toch zeker iets meer op te sturen. Ik schrok me wezenloos. Toen dacht ik – met de nodige krachttermen die je zelf mag invullen – wég met mijn irritante faalangst en mijn vervelende perfectionisme. Ik stuur dat manuscript gewoon op. De uitgever vond het erg mooi. Zo is het ongeveer gegaan.”  Ze zucht diep.

“De werktitel is Brievenbusblues…” 

Debuut in 2020

Ik feliciteer haar hartelijk, met dit fantastische debuut in het vooruitzicht, in 2020 en bij niemand minder dan Uitgeverij Cossee, gevestigd te Amsterdam. Wat de toekomst betreft, dichterprinses Anna heeft volgens mij nog een compleet oeuvre in de pen, met verzen én liedjes. Haar lezers lezen vast en zeker nog lang en gelukkig.

Met dank aan Anna de Bruyckere, 2019

Litereet – september 2019

Beste lezers,

Hartelijk welkom bij Litereet,

een warwinkel van teksten.

Hallo allemaal,
wat fijn dat je er bent!
Ben je voor het eerst hier,
of ben je al bekend?
…ik ben An
en wie ben jij?
Vrij naar: De Luizenmoeder

https://www.godijnpublishing.nl/auteurs-portfolio-category/project-auteurs/

In april lanceerde ik deze website Litereet en werd er een verhaal en een gedicht van mij in een boek gedrukt door Godijn Publishing. Deze bundel heet 28 blauwe violen.

Dit gaf mij natuurlijk veel energie, om enthousiast verder te gaan met het schrijven van gedichten, spreuken en verhalen. Het ABC van verzen en verhalen hier op Litereet is eigenlijk niets meer dan een ordinaire selectie uit mijn wekelijkse schrijfoefeningen.

Hieronder zie je pitch, die ik schreef, om mijn verhaal te promoten voor Godijn Publishing, afgelopen april:

“Wat je voelt is waar en wat je bedenkt kan jouw werkelijkheid zijn, of het is simpelweg een van je vele werelden om in te verblijven, als het dagelijkse leven je te veel pijn doet. Het klinkt soms te schel, als het harde gescheld van zeevogels aan de ene kant van de wereld, of als het gekrijs van een bergmarmot aan de andere kant van de aarde.”

Oostenwind is een eeuwenoud liefdesverhaal en ook al is het al zo vaak verteld, ik mocht het toch vertellen van Godijn Publishing, in 28 blauwe violen, waarvoor nogmaals hartelijk dank.

Ik hoop elke keer, dat mijn verhalen goed zullen aflopen…

© Willemien Roos Fotografie & An Tonia Teksten
© pixelsandpoems

Heel erg bedankt weer voor het lezen, lieve lezer! Ik wens je een fijne dag, vol mooie belevenissen. Geniet ervan.

Groeten!

Litereet – september 2019

De laatste avond van augustus was bizar en bijzonder, ik moet jullie dit echt vertellen lieve lezers…

Zoals jullie misschien weten woon ik met mijn gezin in Zeeland. Gisteravond rond acht uur reden we terug naar de Zeeuwse hoofdstad, over de stormvloedkering… na een gezellige dag. Meneer T. zat achter het stuur en de avond viel zachtjes over de golven. De lucht bewoog in verschillende lagen grijs en windvlagen kondigden september aan.

Plotseling zagen we een man lopen over de kering. Hij sprong over de betonnen afzetting en meneer T. zag tot zijn ontzetting, hoe de man de autoweg overstak en op de rand ging staan. Hij keek in zijn achteruitkijkspiegel. “Nee!” riep mijn man, “hij springt!” Vrijwel direct keerde meneer T. onze auto, wat niet heel erg makkelijk is op die stormvloedkering. De man had zijn zwarte bromfiets geparkeerd bij een pijler, aan de kant van de weg.

Meneer T. belde 112 en vertelde, wat er was gebeurd. Via het kentekenplaatje was waarschijnlijk snel te achterhalen om welke man het zou gaan. We gingen er van uit, dat de man niet zomaar een stukje wilde gaan zwemmen daar, op die plek. We vreesden, dat hij in het water was gesprongen om een eind aan zijn leven te maken. Toen we naar beneden keken, zagen we de sterke stroming en de kolkende golven. Het maakte me misselijk en verdrietig. We zagen de man niet. We wachtten op de hulpdiensten. Twee vissers kwamen een kijkje nemen, ze reden op scooters. Ze keken naar de bromfiets en naar ons en het gaf me een naar gevoel, ik weet niet waarom. Er was alleen geluid van wind, zee en voorbij razende auto’s.

De politie en de ambulance arriveerden en alle professionals gingen direct aan het werk. Ze stelden vragen en meneer T. gaf aanwijzingen, waar de man precies gesprongen was. Ik voelde me zo rot. Een onbekend mens was blijkbaar zo radeloos en ongelukkig, dat hij niet meer naar huis wilde, maar liever de diepte in sprong? We konden verder niet veel betekenen voor de man en voor de politie, die heel vriendelijk was en na een tijdje mochten we weer verder.

Meneer T. reed rustig naar huis. We zwegen. Wat een bizarre situatie… Onze dochter zag in de verte een politieboot. Kijk, ze zijn al op het water! Plotseling zagen we de zon tussen de grijze lagen verschijnen. Ik maakte een foto (zie hierboven) en ik vond het echt verschrikkelijk, dat de man de zon niet meer zou kunnen zien. Het liet me niet los.

Toen we thuis waren ploften we op de bank, om even te hangen met een of ander muziekprogramma op televisie, om een beetje bij te komen. Mijn gedachten gingen ondanks alles alweer naar de volgende dag en naar de publicatie van de gastcolumns…

Plotseling ging de telefoon van meneer T., het was de vriendelijke politieman! De man is door ons uit het water gehaald. Hij is nog wel erg in de war, maar hij leeft nog...

Het was toch niet zijn laatste zonsondergang. Soms krijgen we een tweede kans.

Liefs, An.

Litereet – juni 2019

Hallo Lezers,

Het laatste berichtje van juni is een kort verslag van een literaire zomeravond met de sympathieke schrijver van het alom bejubelde Meester Mitraillette, namelijk Jan Vantoortelboom. Hij las vanavond een paar fragmentjes voor uit zijn nieuwe roman Jagersmaan, in De Drvkkerij, de allermooiste boekhandel van Nederland (in Middelburg). Jan van Damme, een bekende journalist hier in het Zeeuwse, stelde hem interessante vragen over zijn nieuwe boek en over zijn schrijverschap, waaruit o.a. bleek, dat schrijven pure noodzaak is voor Vantoortelboom, aangezien hij zijn schrijven vergeleek met drinken.

De auteur gaf een aantal autobiografische elementen prijs, die te herleiden zijn naar een terugkerend thema, namelijk de onmogelijkheid van een goede relatie tussen een moederfiguur en een mannelijke hoofdpersoon. De schrijver vertelde ook over zijn huidige, gelukkige en intens drukke leven, samen met zijn vrouw (die huisarts is) en hun vier kinderen. Ook heeft hij inmiddels een mooie baard gekweekt.

Dat hij daarnaast ook nog tijd vindt om prachtige boeken te maken is eigenlijk wonderlijk en getuigt van veel discipline. De avond in De Drvkkerij vloog voorbij en je raadt al met welk boek ik straks de nacht in ga…

Jagersmaan

Victor Vanheule moet zijn geboortedorp Elverdinge verlaten, door de armoede en de schande van een onwettelijke dochter, voor wie hij geen vader kan zijn. Victor neemt de boot naa rAmerika, maar spoelt aan in Ierland. Het is 1922: er woedt een burgeroorlog met een versplinterde Ierse Republikeinse Broederschap. In zijn poging een nieuw leven te beginnen, wordt Victor opnieuw dwarsgezeten. Als hij een jong meisje alleen aantreft na de executie van haar vader en ze beiden gevaar lopen, ontstaat er tussen hen en broze band die in stand gehouden wordt door een verbeten vertrouwen in hun redding. Het personage Victor zullen lezers van zijn andere meesterwerk herkennen.

Hartelijks, An.