Meet & Greet Daphne Haegens

De gastcolumn van lentemaand mei is van Daphne Haegens. Zij is heel veel bezig met taal en fotografie als Trouwambtenaar. Ontdek haar unieke kijk op taal en bezoek vooral ook de prachtige website van Wedding-D https://wedding-d.nl

Een diepe zucht, een kneepje in zijn arm en een klopje op haar hand. Het is zover en de deuren zwaaien geruisloos open. Trots loopt een vader met zijn stralende dochter aan zijn arm naar de wachtende bruidegom. Op het moment dat zij ter hoogte van de moeder zijn kijken vader en dochter tegelijkertijd even opzij en kruisen drie paar ogen elkaar. Er geen woorden nodig maar wat wordt er veel gezegd in die paar seconden.

Woorden zijn mijn grote vriend, mijn maatje, mijn steun en toeverlaat. Als trouwambtenaar zou ik niet weten wat ik zonder woorden zou moeten beginnen. Taal is het bindmiddel tussen mensen en maakt dat ik iets onbegrijpelijks als Liefde handen en voeten kan geven. Door de letterlijke woorden te citeren van het bruidspaar is er herkenning bij de familie en vrienden van het stel. Met mijn eigen woorden probeer ik daarnaast datgene te vangen dat ik tussen hen zag zinderen. Woorden te geven waarvan ze gaan stralen, bibber lachen, glunderen , zuchten of schateren.

Zeker zo belangrijk is hetgeen niet gezegd wordt en waarvoor je alleen hoeft te kijken. Het optrekken van een schouder of mondhoekje, het ietsjes langer dichthouden van een oog, het draaien aan een ring of de kleine rilling over een rug. Soms zijn woorden overbodig en doet een kleine zorgvuldig gekozen stilte veel  meer. Krijgen woorden de tijd om te landen.

En op sommige momenten is een enkel woord, gevolgd door het optrekken van een wenkbrauw en een beetje scheef gehouden hoofd voldoende om een zaal te laten lachen. De lading die je aan een woord geeft bepaalt hoe je het uitspreekt, wanneer en op welke manier. Timing en intonatie zeggen soms veel meer dan alleen het woord zou doen wanneer je het bij voorbeeld zou lezen.

Mijn favoriete woord? 

JA