E – Een drukke dag

Er was eens een drukke dag op aarde, terwijl Chris eigenlijk andere dingen te doen had.

Op een mooie zonnige dag liep Chris op z’n gemak op zijn seasnake lederen sandalen door een van de gezellige winkelstraten in de stad. Chris was een knappe verschijning in zijn witte Armani overhemd en bijpassende witte jeans. Hij genoot van zowel mannen als vrouwen volop aandacht. Chris hield niet van goedkope kleding, omdat hij had gezien, dat veel mode werd gefabriceerd door mensen in bedenkelijke arbeidsomstandigheden. Grote groepen van dit soort arbeiders waren nog niet eens volwassen, zo wist hij.  

Omdat hij blijkbaar zin had in een lekker ijsje sloot hij achteraan in de lange rij voor de bekende Italiaanse ijssalon A Domani! De mensen waren vrolijk en er klonken meeslepende melodieën van cello en viool tussen de hoge muren van de mooie oude stadspanden, van een groepje straatmuzikanten op de hoek. Heerlijk vond hij het, om zo vrij over straat te wandelen temidden van allerlei gezelligheid en drukte  – precies zoals het leven bedoeld is, om er met z’n allen van te genieten.

Chris glimlachte naar een blind meisje van een jaar of twaalf, dat voor hem stond aan de hand van haar moeder. Verlegen kroop ze iets dichter tegen haar moeder aan. Chris gaf haar een knipoog, het is goed, fluisterde hij. Ze glimlachte dankbaar terug, ze was nogal verwonderd over wat haar zojuist was overkomen. Toen de moeder en het meisje eindelijk aan de beurt waren had het meisje gezien, welke kleur ze het liefst wilde proeven.

Mama, ik wil die kleur. Haar moeder hapte naar adem… Hoe was dit mogelijk? Ze wil een roze, stamelde haar moeder…

Chris was uit de rij gestapt, hij had toch meer zin in een flesje fris. Toen het meisje weer achterom keek was Chris nergens meer te bekennen. 

Hij werd staande gehouden door een mooie jonge studente. Mag ik u iets vragen, vroeg ze met een sexy glimlach – terwijl ze het antwoord niet eens rustig afwachtte – u heeft vast en zeker een mobiele telefoon, nou ik heb hier een fan – tas – tie – sche aanbieding voor u, tof hè! Nee, zei Chris. Hij schudde resoluut het hoofd. Wat zegt u, reageerde het meisje, gebruikt u geen telefoon, nou daar geloof ik niks van hoor, haha… Nee, zei Chris weer beslist, ik gebruik inderdaad geen telefoon, ik communiceer via andere wegen. Oh. Oké, zei het meisje. Ze haalde haar schouders op. Wat een rare, dacht ze. Nou, laat maar zitten dan en ze ging alweer op weg naar een volgende passant.

Het leek een gewone, blije, zomerse dag. Chris wandelde naar een andere winkel, om zijn dorst te lessen. Gelukkig verkochten ze Holy Soda bij het Marokkaanse winkeltje. Verderop was een man in een rolstoel blijven steken in een gootje naast een vuilnisbak. Hij stond een beetje scheef, het viel niet heel erg op, maar hij deed verwoede pogingen zijn apparaat terug in het gareel te krijgen. Het lukte niet. Chris besloot hem een handje te helpen.

Hij stak zijn gebruinde hand uit naar de man en zei: kom maar, u kunt het. Verbaasd nam de man zijn hand aan. Langzaam trok de man zich op aan Chris en zo stond hij een paar tellen later naast zijn stoel, die nu gemakkelijk uit het gootje gleed. Zijn echtgenote kwam verbijsterd uit een andere winkel rennen. Wat doe je nu, riep ze uit. Lachend liep Chris verder. Hij zou Bakker Bart een broodje vragen, want zijn maag knorde een beetje.

Opnieuw werd Chris aangeklampt, door een dakloze ditmaal. Hij zuchtte. Wat wil je, vroeg hij. De dakloze wilde geld, maar Chris had alles uitgegeven wat hij op zak had. Loop maar even mee, zei hij, ik ben juist op weg naar Bakker Bart, daar hebben ze broodjes genoeg. Het is niet nodig dat we onze magen nog langer laten knorren. Ze kenden Chris wel bij Bakker Bart. Het mollige meisje achter de toonbank had altijd wat oud brood gereed liggen op een plankje, voor het geval dat hij om brood kwam vragen. Terwijl de dakloze buiten op een bankje zat te wachten plofte er een volle zak broodjes naast hem op de zitting. Hij wilde Chris uitbundig bedanken, maar hij was al in de mensenmassa verdwenen.

Het was al met al best een drukke dag geworden, eigenlijk werd het tijd om een beetje uit te rusten. Hij had nog oneindig veel te doen. Chris keek naar de oude zonnewijzer op het stadhuis en constateerde, dat het welletjes geweest was voor vandaag. Hij kon dan ook een lichte ergernis niet verbergen toen hij voor de derde keer staande werd gehouden in de stad.

Meneer, mag ik u iets vragen, vroeg een seutige zilverui met een lange, irritante uithaal. Met lichte tegenzin hield Chris zijn pas in. De gretige kleurloze vrouw had een azijnzure vriendin in haar kielzog, met pas gewassen en gestreken foldermateriaal.

Meneer, wij willen weten, of u Jezus kent? Chris zuchtte. Jazeker, zei hij. Al eeuwen. Ohw… fan – tas – tiesch, kirde de zilverui met haar licht grijzende haren strak achterover getrokken in een lelijke knot, waar een speld met een parel in fonkelde.

Het is vandaag blijkbaar weer zo’n dag, mompelde Chris… De zure bleef hem zwijgend, een beetje afkeurend, strak aan staren. En meneer, vervolgde de trutterige langjas enthousiast, houdt u ook van Jezus? Want wij houden namelijk héél erg veel van Hem! Wij willen u heel graag een kaartje geven. Ja, knikte de norse. We hebben héél veel foldermateriaal, gromde ze, ter bevestiging. De zilverui en haar zuster hadden zelfs een extra aantal jongere versies van zichzelf verdekt opgesteld achter hun kraampje met de tekst ‘Jezus redt’…

Chris keek om zich heen, het leek wel, alsof hij een uitweg zocht, alsof hij er vandaag eigenlijk niet meer zo’n zin in had, alsof hij wilde gaan zeggen tegen de seutige: vouw je kaartje maar heel klein op en steek het in die dikke reet onder die lelijke lange rok van je… maar dat gebeurde niet, natuurlijk.

Hij zei, mevrouw, u mag uw kaartjes gewoon zelf houden, ik hoef ze niet. Toen hij haar teleurgestelde blik zag, vervolgde hij troostend: mevrouw, ik weet zeker, dat Jezus ook van u houdt. Hij pakte haar handen, kuste ze liefdevol en vertrok.

Terug naar huis.

Ik besta

Ik verlang

Ik hoop

Ik geloof en vertrouw

Ik laat los

Ik heb lief

Ik ben bereid

Latifa gebed