L – Lyzee: Een tien voor Meriete

Uit vervolgverhaal “Het Lyzee“, geschreven door Pleurien Dreijfhout Een tien voor Meriete

Een zware onweerswolk ging gisteren dreigend over de gang op onze derde verdieping. Het was een donkerblauwe wolk vol hagel en puin, bliksem en donder. Eronder liep ons collegaatje Nettie. Haar hakjes tikten driftig, als de eerste waarschuwende regendruppels.

Ik was bezig met correcties in het werkhok der neerlandici. De deur zwaaide open. “Pleurien, héb je even…” begon Nettie. Haar stem trilde van boosheid. Nettie is een van de meest integere collega’s van Het Lyzee, dus natuurlijk had ik wel éven, geen probleem. Haar zucht klonk als aanzwellend gerommel. Ik verwachtte weldra een inslag, die de tafel in ons werkhok aan splinters zou splijten.

Nettie begon allereerst met het overleggen van bewijsmateriaal. “Hierrr… hier heb ik het, dit is ‘m,” sprak ze verontwaardigd. “Het perfécte werk van Wannes!” Ik kon een glimlach niet onderdrukken. De tafel bleef heel, maar de bliksem had zich al dwars door het A4 langs de tafelpoot drie verdiepingen naar beneden geboord, totdat die sissend het grondwater onder Het Lyzee bereikte.

“Ga even zitten, Nettie,” probeerde ik geruststellend. Sheeran van Gelre was ook aangeschoven. “Kénnen jullie Wannes?” We konden dit niet bevestigen. “Nou,” spetterde Nettie, “hij heeft een ge-ni-aal betoog geschreven!” Sheeran en ik durfden elkaar niet aan te kijken. “Wat is dan eigenlijk het probleem?” Sheeran zette een serieuze blik op. Nettie vond het totaal niet grappig, dat was duidelijk. “Jullie onderschatten dit, dat merk ik wel,” sprak ze. Er ontstond een nieuwe lading elektriciteit. Ik zette alvast een raampje open.

“Mijn vijfde klas had een schrijfopdracht, in het computerlokaal uiteraard. Het betoog moest worden ingeleverd aan het eind van het lesuur…” Nettie vertelde, dat het spul werd ingeleverd in de digitale leeromgeving én op papier. In de hectiek van dertig printende tieners was het haar niet opgevallen, dat Wannes niets had ingeleverd aan het einde van dat lesuur. Sheeran knikte begripvol. Zoiets overkomt ons allemaal wel eens. Nettie vertelde, dat er een weekend overheen was gegaan… “en toen kwam er een mail, van Wannes, of ik zijn schrijfopdracht al had ontvangen. Nee dus! Vervolgens komt Wannes doodleuk maandag zijn betoog inleveren, op papier.” Ze hield het A4 tussen duim en wijsvinger als een vies vaatdoekje.

Leraren voor de gek houden is van alle tijden. Wannes is natuurlijk éen van de velen, die zijn getalendeerde zus/moeder/vriend/broer/buurman al of niet tegen betaling zijn betoog heeft laten schrijven. “En toen?” vroeg ik. “Toen heb ik hem indringend aangekeken, ik vroeg hem of hij ermee kon léven. Met een tien.”

Nou en of Wannes daarmee kon leven.

Of toch niet?

Plotseling werd er op de deur van onze werkkamer geklopt. “Wie hebben we daar…” zei Sheeran van Gelre. “Jij moet Wannes zijn, klopt dat?” De grote jongen knikte. Sheeran ging terug naar zijn lokaal en knipoogde naar de verwonderde Nettie. “Zo,” sprak Nettie. “Wat heb je te melden?”

“M…M…M…” begon Wannes. “Het was M…Meriete”. Nettie antwoordde niet meteen. “M…Meriete heeft m…mijn betoog geschreven, m..mevrouw”. Nettie dacht drie seconden na. “Prima. Jij gaat hier zitten, in ons werkhok. Je kunt die pc gebruiken. Schrijf maar een nieuw betoog, ik kom terug na vijftig minuten, dan lever je je werk in. Je éigen werk.”

“S…s…serieus?” Nettie pakte driftig haar tas. “Zie ik eruit alsof ik niet serieus ben? Kom op, zeg”. Wannes ging zitten, Nettie trok de deur hard achter zich dicht. Wannes keek achterom, hij had zijn telefoon in zijn linkerhand. Nettie keek door het raam, alsof ze het had voorvoeld. Wannes zag me kijken. “Inleveren, die telefoon”, zei ik. Nettie keek al wat opgewekter. Een streepje zonnestraal door het wolkendek.

“Ik hou je in de gaten, vriend”. Wannes overhandigde mij onwillig zijn telefoon en begon te typen. Hij moest een voldoende halen om over te kunnen gaan naar de zesde klas. Het getik klonk als zachte lenteregen. “Wat gebeurt er met M…M… Meriete?” vroeg Wannes. Ik lachte hardop.

“Die krijgt een tien.”

“Sukkel”.

w o r d t v e r v o l g d