N – Notenkraker in de keuken

Er was eens… een notenkraker in de keuken.

Vanzelfsprekend als het brood in de keuken was er vroeger altijd wel een lied in ons huis, rijk van smaak, met of zonder woorden. Er was warmte van brandend hout, er was theewater op de kachel, er hingen slierten rook, er waren gigantische kamerplanten en er was muziek. Vroeger. 

Meneer T. en ons oudste kind kunnen allebei noten lezen, met een G-sleutel en de F-sleutel, geloof ik. Ik vind dat ontzettend knap, ik ben er zelf niet zo sterk in. Eerlijk gezegd modder ik meestal maar wat aan, met gevoel, dat dan weer wél.

Vroeger, toen ik hem nog niet kende, speelde meneer T. serieus klarinet in het Muziekkorps van onze kleine grote provinciestad. Onze oudste is ook muzikaal, maar haar keyboardje en gitaren liggen zich tegenwoordig bozig te vervelen op een stapel schimmelende matrassen op zolder. Onze jongste heeft echter ook genoeg noten op haar zang. Muziek speelt kortom, een bepaalde rol in ons gezin.

Heuse muzikanten, met van die notenbalken voor hun neus op een metalen standaard, super geconcentreerd, gevoelig wapperend en serieus met z’n allen jakkerend door de stukken, aangestuurd door zo’n zwaar transpirerende maniak en zijn toverstok, daar heb ik altijd erg veel bewondering voor. Een groot orkest kan een magisch geheel zijn.    

Ik heb ook ergens gelezen, dat planten bepaalde klassieke muziek enorm kunnen waarderen, maar voordat iedereen nu afhaakt, zal ik ter zake komen. Het gaat namelijk om het volgende: Meneer T. en ik waren lichtelijk verbijsterd, toen onze oudste thuiskwam met haar examenopdracht Muziek, van de middelbare school (havo).

Met een bedrukt gezichtje smeet ze een complexe partituur van de Ouverture van Nabucco op de keukentafel. Ouverture betekent zoiets als ‘Begin’, of ‘Opening’. Het was uit een opera van Verdi.

Oh wat leuk. Allemaal notenbalken… begon ik, een beetje aarzelend.

Dit moet ik dus al-le-maal meelezen. Noot voor noot, zuchtte mijn Dochter dramatisch. Ze bleef me strak aankijken.

Hoho. Ik kan je niet helpen, begon ik te sputteren. Bovendien doe je de havo, niet het conservatorium, mokte ik. Wat is dat voor een rare opdracht…

Kom op mam, wat ben je voor een waardeloze juf. Het is een super uitdagende opdracht, maar ik heb je hulp echt nodig, het is hartstikke moeilijk!

Erger dan een waardeloze juf te zijn vond ik het om een waardeloze moeder te zijn. Ik zie hier een eh… fluit, probeerde ik. En dit is een eh… viool, of nee, een heel leger violen! En hier een trom, want dat friemelt hier allemaal op hetzelfde lijntje… maar, lieverd, dat kun je toch onmogelijk allemaal tegelijk lezen?! Krijg je hier echt een cijfer voor?

Oudste keek boos. Het moét, zei ze. Ik heb nog drie dagen.

Op Spotify zochten we samen het stuk op en het meelezen ging best redelijk, totdat de strijkers in een soort hysterische stroomversnelling raakten, waar we zonder reddingsbanden hopeloos steeds weer kopje onder raakten. Boven zat Jongste lekker te ontspannen met Beyoncé. Walk on water klonk luidkeels uit de wc. Ik heb echt niks aan jou! Oudste vertrok boos naar haar kamer.

Toen meneer T. thuiskwam, stond ik inmiddels achter het fornuis, want het etenstijd en er moest ook iets op tafel komen, vond ik, als waardeloze juf en moeder en ik begon er net een beetje in te komen in die Ouverture, sterker nog, ik kon er geen genoeg van krijgen! Alles mocht meedoen, de pruttelende pannen, de borden, de glazen, de afzuigkap. Oudste sloeg boven nog maar eens enorm geërgerd de badkamerdeur bijna aan barrels.

Met een stroomversnelling roerde ik door de soep en dirigeerde ik de poezen van het aanrecht met de pollepel. Gezellig hè, riep ik, want Giuseppe had ons huis compleet over genomen. Slierten damp van knoflooksaus en uiensoep hingen in huis en zweetdruppels vielen op de tegels terwijl ik heerlijk kookte, met de noten van Giuseppe.   

Ik ga eerst nog even sporten hoor, riep Meneer T., de keuken ontwijkend. Hij vluchtte naar boven voor het geweld van alle decibellen, maar Jongste en Beyoncé hielden nog steeds de wc bezet en Oudste had zich opgesloten in de badkamer.

Uiteindelijk kreeg ons kind drie dagen later een prima cijfer voor haar examenopdracht van haar Muziekleraar, maar helaas niet dankzij haar waardeloze moeder.

Wat de plantjes betreft, die zien er écht gelukkiger uit, sinds die exercitie.

Liefs, An.