R – Radio Bazuin

  06:15 uur  

Bazuingeschal voor de bolbewoners. Speciale aanbieding. Plastic fantastic. Dit etmaal, eenmaal, andermaal: Voorbij.

De stemmen in mijn hoofd werden steeds overstemd, door de stem van het mannetje van de radio: Nauw is de poort naar het leven en smal is de weg ernaar toe… en slechts weinigen weten die te vinden.  

De wekkerradio.

  07:00 uur  

Maryam tastte half slapend naast zich, haar hand plofte een paar keer mis, omdat ze in een rare houding lag. 

Ga door die nauwe poort naar binnen,  maande de radiodominee, want de brede weg die velen volgen en de ruime poort, waar velen door naar binnen gaan, die

Maryam zuchtte en mompelde synchroon: Jaah, die leiden naar de ondergang. Natuurlijk.

Ze zette haar rechterbeen trefzeker op het zachte wollen tapijt en ze masseerde de stomp van haar linkerbovenbeen. Ze moest opstaan, want het been moest nog worden gezwachteld. Vanmiddag zou ze de nieuwe prothese gaan ophalen. Ze zou uiteindelijk gewoon weer kunnen sporten en dat vond ze een fijne gedachte.  Zin in, dacht  ze.

  11:30 uur  

Die ochtend las Harry zijn krantje. Zijn oog viel op een artikel over drie grote potvissen, die dood waren aangespoeld op de Nederlandse Waddeneilanden, met hun buik vol plastic.  Fantastisch, mopperde Harry, nu lust ik m’n visje niet meer. Waanzin.

Hij kwam met de regelmaat van de NOS app op zijn Samsung Galaxy op het strand. S5 was vroeger een code voor afgekeurde gekken in het leger, maar dat deert Samsung weinig vandaag de dag. Harry had tijdens zijn taakstraf drie jaar geleden vrienden gemaakt en nu hielp hij wekelijks nog steeds vrijwillig mee, met het opruimen van de bergen rotzooi in de duinen.


Ze zijn natuurlijk de weg kwijt geraakt door al die stilstaande windmolens in de zee, mompelde hij… tjongejonge. Zijn plastic bakje belandde met vis en al in de vuilnisemmer. Harry’s humeur had dringend verse zeelucht nodig.

  15:15 uur  

Het was best druk bij de supermarkt. Wesley hield zijn vriendin Soraya stevig vast bij haar elleboog. Ze verborg haar blauw geslagen oog achter haar zonnebril. Ze struikelde bijna, omdat Wesley sneller liep dan zij. Vooruit, beet hij haar toe. Ze liepen naar het hokje van de Flesseninname. Bruut plaatste hij haar voor het flesseninname apparaat. Zenuwachtig deed Soraya de fles in de buis. Aan de fles zat een stevig touwtje.

Kom op, bitch, je kunt het, grijnsde Wesley. Hij vond het ook best spannend zo te zien. Soraya trok aan het touwtje en de fles kwam weer terug. Het flesseninname apparaat gaf vijftig eurocent aan. Goedzo, nog een keer. Kom op, trut, snel een beetje. Soraya bibberde nogal. Ze stond niet heel erg stevig op haar hoge hakken en haar dunne benen leken breekbaar. Opnieuw trok ze aan het touwtje. Bij zeven euro vijftig echter stond plotseling de Supermarktmanager dreigend achter hen.


Wat er toen gebeurde zal vooral Soraya, maar zeker ook de Supermarktmanager niet snel vergeten. Voordat er een ruzie, of erger nog, een vechtpartij ontstond, wisten Wesley en de Supermarktmanager, dat ze samen iets zouden regelen, om zo de politie erbuiten te houden. Soraya werd opnieuw een hokje binnen geduwd, het persoonlijke flessenhokje van de Supermarktmanager. Wesley hield de wacht, hij bleef voor de deur staan. Zeven minuten later kwam Soraya kokhalzend weer naar buiten.

Ze veegde bibberend haar gezicht af met een zakdoekje van de supermarkt. Er liepen tranen van achter de zonnebril pardoes haar angorawollen truitje in. Ze wankelde wezenloos achter Wesley aan. Het tweetal verdween in de mensenmassa. Het leek een gewone dag, zoals altijd.

  19:30 uur  

Die avond  begon het koor weer stipt met de repetitie. Nauw is de poort, siste Margreeth naar de tenor, die naast haar stond. Zo, dat lijkt me best lekker hoor, grijnsde Matthias terug. Wat?! Van schrik liet Margreeth de partituur vallen. Ze werden direct tot de orde geroepen door de dirigent.

En die, blikte Matthias brutaal op haar gevulde boezem, zijn die écht, of zijn ze van plastic?  Zonder aarzelen gaf Margreeth hem een keiharde schop tegen de schenen. Matthias brulde het uit.

Je poten zijn in elk geval niet van plastic, sneerde Margreeth.  Er klonk verontwaardiging van de koorleden: Sssst!!  Het was ook elke keer hetzelfde gedonder met die twee.

  22:45  uur  

Na een drukke dag hingen Toos en Bert later die avond uur lekker ontspannen voor de televisie. Bij RTL Late Night praatte Umberto Tan met een Nederlandse student die de oceanen wilde gaan redden. Het is een enorm probleem voor de natuur, zo vertelde de negentienjarige. Die plastic soep is wel tien meter dik en kilometers breed.

De jongen vertelde, dat hij werkelijk iets wilde betekenen, dat hij echt iets wilde doen voor onze wereld. Toos en Bert vonden het bewonderenswaardig, maar lang konden ze hun aandacht er niet bij houden. 

Misschien moet je je kop ook een keer gewoon helemaal kaal scheren, schat, opperde Toos. Ze vond Umberto wel een lekker ding. Bert keek argwanend opzij.

Bij hem staat dat misschien wel lollig, maar als ik dat doe, dan lijkt het alsof ik een condoom strak over m’n harses heb getrokken.

Mokkend nam hij een stevige slok van zijn pils. Toos bulderde van het lachen en Bert grinnikte toegeeflijk. Ze gaf hem een aai over zijn bol en zette resoluut de tv uit. Aan elke dag komt vanzelf een einde.

  Tot 24:00 uur  

Eindelijk… daar was de nacht,  daar was hij dan, de krappe tunnel. Jasmine probeerde zich er uit alle macht doorheen te persen met haar mollige lieve lijf. Aan het einde gloorde licht. Ze was in haar pyjama en op blote voeten. Vlak voor het einde van de buis viel er een roestvrijstalen traliehekje naar beneden. Jasmine kon echt geen kant meer op. Een metalen stem verzocht haar

to pay

Dat had ze even niet zien aankomen. Arm mens. Jasmine wurmde bibberend een biljet van twintig euro uit haar hemd (dat zat daar soms, voor speciale noodgevallen).

De stem schalde koel en scherp:

No cash, only plastic. The end is here.